'Ik wilde niet dat mijn zoon me als een lijk zag' - Rita Vrancken in HLN

Wat doe je als je op 48 uur tijd plots volledig verlamd geraakt en geen emoties meer kan tonen aan je dierbaren? Rita Vrancken (53) uit Pellenberg maakte het mee toen ze in april 2013 het syndroom van Guillain-Barré kreeg en besloot er een roman over te schrijven. "Ik zat plots gevangen in een plaasteren lichaam. Maar toen mijn zoon Klaas voor het eerst op bezoek kwam, besloot ik om de sombere gedachten uit mijn hoofd te bannen en er een boek over te schrijven", aldus Rita, die alles neerpende in 'Buiten blijft het zondag' .

 
Guillain-Barré is een uiterst zeldzame auto-immuunziekte die ervoor zorgt dat het lichaam niet het virus aanvalt, maar wel het eigen zenuwstelsel met een gedeeltelijke of zelfs een volledige verlamming tot gevolg. Rita kan erover meespreken, want op een zwarte zondag in april 2013 kreeg ze te maken met een vergevorderde vorm. "Die bewuste zondag was nochtans begonnen zoals andere zondagen, want mijn man Koen was net broodjes gaan halen bij de bakker, tot ik plots uit mijn krammen schoot van de schouderpijn toen ik de tafel aan het dekken was. Ik dacht dat een pijnstiller wel soelaas ging bieden, maar plots wilden ook mijn benen niet meer mee. Ik kon zelfs de trap niet meer op. Het was een griepje, zei ik bij mezelf, maar ik kon zelfs niet meer slikken toen ik een hap van mijn pistolet wilde nemen. 'We gaan naar de dokter', zei Koen. Maar ik zei dat het niet ging, omdat het zondag was. Uiteindelijk is dit dus ook de titel van mijn roman geworden, want ook al was het zondag, plots viel mijn leven compleet stil."

Niet meer ademen

Zelfs nadat Rita drie uur moest wachten in de spoedafdeling, had ze er nog alle vertrouwen in, maar na enkele testen bij de dokter bleek dat ze alle controle over haar lichaam verloren had. "Toen ik de reactie van de dokter zag, is het elke minuut slechter gegaan en ben ik beginnen panikeren. Ik voelde de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Van niet meer slikken en niet meer kunnen spreken, kon ik plots niet meer ademen. Toen mijn zoon Klaas op bezoek kwam, vond ik het verschrikkelijk dat ik hem niets kon vertellen. Er schoot wel plots een gedachte in mijn hoofd op het moment van de intubatie toen ik aan het stikken was: wat moeten mijn twee mannen nu thuis doen, want ik ben dood aan het gaan en ze kunnen niets eens een wasmachine aanzetten." Rita's hersenen begonnen op volle toeren te draaien en ze maakte met zichzelf een afspraak. "Normaal gezien wordt men met zo'n erge graad van Guillain-Barré in een coma gebracht, maar ik wilde absoluut bij bewustzijn blijven zodat ik bij de bezoekjes van mijn zoon Klaas, toen 15, nog oogcontact kon maken. Net op dat moment is bij mij het idee ontstaan om een boek te schrijven. In de eerste plaats speciaal voor Klaas, want hoe kon ik hem anders uitleggen dat ik al die tijd uit zijn leven verdwenen was."

'Verbeelding is iets sterk'

Ook Klaas (18) zelf heeft het nog altijd moeilijk wanneer hij aan die zwarte periode herinnerd wordt. "Ik kon het niet aan om mijn moeder daar zo te zien liggen. Het was voor mij echt een nachtmerrie om elke dag naar het ziekenhuis te gaan." En Rita, die bande al de sombere gedachten uit haar hoofd, ook al moest haar man Koen haar vingers in de juiste houding zetten om het boek nog maar te kunnen typen. "Ik had besloten om vroeger uit de revalidatieafdeling van Pellenberg te stappen dan was voorzien, want ik zag dat mijn gezin mij nodig had. Bovendien herinnerde ik me de levensles van mijn grootvader 'verbeelding is iets sterk'. Iets wat ik op de intensieve al deed door mezelf verhalen te vertellen. Ik dacht alleen maar aan positieve zaken en dat is ook de boodschap die ik aan de buitenwereld wil meegeven: Ook al ziet er iets verschrikkelijk en somber uit, als je bereid bent hard te werken en geduld te oefenen, is er heel veel mogelijk."

Buiten blijft het zondag verschijnt maandag 20 februari.

Bron: http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-lubbeek/-ik-wilde-niet-dat-mijn-zoon-me-als-een-lijk-zag-a3074263/
Comments