DW B, het literair-culturele tijdschrift Dietsche Warande & Belfort, is na De Gids het oudste literaire tijdschrift uit het Nederlandse taalgebied. Onder hoofdredactie van Hugo Bousset is DW inmiddels een laboratorium voor de kruisbestuiving van literatuur en andere kunstvormen, zowel op papier als digitaal en met een regelmatig aanbod van podiumactiviteiten. Door literatuur, beeldende kunst, fotografie, architectuur en andere kunsten met elkaar in contact te brengen hoopt het tijdschrift elk van die kunsten tot een voortdurende staat van vernieuwing en verwondering te brengen.

DW is bovendien een van de grootste literaire tijdschriften. In de redactie werken talenten als Arnoud van Adrichem, Charlotte van den Broeck, Elma van Haren, Koen Peeters, Yves Petry, Maud Vanhauwaert en Peter Vermeersch mee aan voortdurende kwaliteit, relevantie, revelatie en innovatie.

NU ONLINE:

Het monster van de romankunst. Kim Gorus over Marie Kessels' Veldheer Banner 

'Marie Kessels heeft van het lichamelijke, en van lichamelijke ongemakken in het bijzonder, een centraal thema in haar werk gemaakt. Zo verkent Een sierlijke duik (1993) de pijnlijke poses van een naaktmodel, of bespreekt Ruw (2009) de ervaringen van een recent blind geworden vrouw. In haar laatste roman, Veldheer Banner, beschrijft fotografe Dana Stromberg haar ontmoetingen met Saul Banner, een aan parkinson lijdende professor filosofie.'

-

Jonge wolven XXI. Een nieuw literair oogpunt. De objectgerichte blik in De zon als hij valt van Joost Oomen

'Toen ik vanochtend de gordijnen opende, zag ik een dik pak sneeuw de straat bedekken. Het was een uur of zes. De meeste mensen moesten nog naar hun werk vertrekken, dus van autobanden en voetsporen was nog niets te zien. Even toonde de wereld wat hij zonder ons kon zijn. In deze briefwisseling wil ik het met jullie over De zon als hij valt van Joost Oomen hebben, een novelle waar de mens ook naar de achtergrond verdwijnt.'

Taal als rollend rotsblok. Jens Meijen over Wessel te Gussinklo's De hoogstapelaar 

'Wessel te Gussinklo heeft altijd al zijn eigen pad bewandeld. Hij neigt niet naar zaken die tegenwoordig hip zijn, heeft geen boodschap aan hedendaagse conventies en populaire literaire vormen; hij hoeft geen simpele dagboekzinnetjes, geen thrillerachtige plottwists, geen klimaatrevolutie, geen onverholen politiek getoeter, geen essayistische autofictie, niks van dat alles. Dat blijkt eens te meer uit zijn nieuwste werk, De hoogstapelaar, waarin te Gussinklo’s anti-modieuze literaire koppigheid bijzonder verfrissend proza oplevert.'

-

Hoe word ik een drijvend huis. Liesbeth D'Hoker over Nachtouders van Saskia de Coster

'Aan de lancering van Saskia de Costers nieuwe roman Nachtouders ging een heuse hashtagcampagne vooraf: 'Ik ben een #nachtouder – who is with me?’ twittert De Coster. Haar uitgeverij Das Mag, die sterk inzet op de promotie van zijn auteurs, verspreidt getuigenissen van bekende koppen over hun falende ouderschap en koppelt er een oproep tot een eigen mea culpa aan vast. We kunnen niet om het belang van identificatie in de receptie van cultuur heen, dat heeft Das Mag goed begrepen. Zou De Coster zich in haar tiende worp schaamteloos overgeven aan emo-fictie van de ploetermoeder, de zuchten waar radeloze mama’s een blog mee vullen? Met mensen die net een kind kregen, weet je het immers nooit.'

-

Grand Hotel Europa is Ilja Leonard Pfeijffers nieuwste spiegelpaleis

'Nu Grand Hotel Europa genomineerd is voor de Libris Literatuurprijs, terwijl Pfeijffer die ook al voor La Superba ontving, rijst de vraag of dat eigenlijk wel kan: dezelfde auteur opnieuw dezelfde onderscheiding in ontvangst laten nemen voor een boek dat hij in feite al een keer neergepend heeft.'

Het universum van Marieke Lucas Rijneveld. Roel Smeets over Fantoommerrie 

'C. Buddingh’-prijslaureaat Marieke Lucas Rijneveld (1991) serveert met haar tweede bundel Fantoommerrie (2019) poëzie die vrijwel altijd is samengesteld uit de juiste bestanddelen. Slechts enkele keren schiet ze uit qua dosering, maar meestal is alles precies in de juiste verhoudingen. Rijneveld schrijft verhalende, ritmische zinnen bomvol ellipsen die de grammaticale logica steeds licht maar aangenaam ontregelen. Dat levert bijzondere poëzie op waarvoor ze alle lof verdient.'

-

Het huis van de hond - Anke Verschueren

Anke Verschueren was een van de laureaten van Babylons Interuniversitaire Literaire Prijs (proza 2e plaats). Als trouwe partner van deze wedstrijd prijkte zij reeds op de website van DW B met haar tekst 'Wat ik nodig heb om te kunnen schrijven'.  Nu publiceren we hier op DW B online graag haar nieuwe verhaal Het huis van de hond:

'De ramen van het huis moeten dicht blijven om het stuifmeel en de warmte buiten te houden. Anders hoor ik hem de hele dag niezen. Boven houdt hij ook de luiken gesloten. April is heet dit jaar. Vanaf het middaguur tot ze ondergaat, staat de zon op de voorgevel van het huis. Hierbinnen is het koel.'

Ik neem je serieus bij de neus: de onrustige authenciteitsstrijd van de vroege Nederhop. Door Pepijn de Groot.

'Dertig jaar geleden, met de oprichting van Osdorp Posse in 1989, deed Nederhop z’n intrede.' In dit stuk doorspekt met doorklikmogelijkheden gidst Pepijn de Groot je door de geschiedenis van de vroege hiphop in Nederland.

-

Een (on)aantastbare fantasie. Daan Borloo over Patricia van Peter Terrin

'Wat een heerlijk complexloos en blijmoedig begin van een roman! Witte wolken, blauwe hemel, groene lichten: Patricia barst los onder een te gunstig gesternte om werkelijk waar te kunnen zijn — dit is tenslotte een boek van Peter Terrin, meester van het unheimliche en van de bedrieglijke oppervlakte.'

-

Comments